Το μηχανικό πιάνο ή Πιανόλα είναι ένα κανονικό πιάνο που με τη βοήθεια ενός μηχανισμού παίζει μόνο του. Ο μηχανισμός λειτουργεί διαβάζοντας έναν διάτρητο χαρτοκύλινδρο που ξετυλίγεται και στον οποίο έχει ήδη καταγραφεί η μουσική. Ένας χειριστής που κάθεται μπροστά στο πιάνο επεμβαίνει με τη βοήθεια χειριστηρίων για να ρυθμίσει το τέμπο, τις δυναμικές και την ένταση. Η διάτρηση των χαρτοκυλίνδρων γινόταν αρχικά με το χέρι από τεχνικούς με μουσικές γνώσεις, ενώ περί τα τέλη του 19ου αιώνα εισήχθησαν τα πρώτα πιάνα καταγραφής (recording pianos), τα οποία επέτρεπαν άμεση καταγραφή του παιξίματος ενός πιανίστα: ένα πρώιμο είδος ηχογράφησης που κατέγραφε σε πραγματικό χρόνο με τη βοήθεια ενός μηχανήματος συνδεδεμένου με το πληκτρολόγιο του πιάνου. Το μηχάνημα διέθετε απολήξεις που κατέγραφαν τα δεδομένα του παιξίματος με μελάνι πάνω σε έναν ειδικό χαρτοκύλινδρο, που ξεδιπλώνονταν με σταθερή ταχύτητα ενόσω έπαιζε ο πιανίστας (μια διαδικασία που θυμίζει λίγο τη λειτουργία του σεισμογράφου). Ο πιανίστας συνήθως χρειαζόταν να παίξει ένα κομμάτι δυο φορές: την πρώτη για να καταγραφούν οι νότες καθαυτές (τονικό ύψος, σημείο ατάκας, διάρκεια – και κατά συνέπεια ρυθμός και tempo) καθώς και η χρήση των πεντάλ του πιάνου, και την δεύτερη για να καταγραφούν ξεχωριστά οι δυναμικές. Σε ένα επόμενο στάδιο, οι εγγραφές με μελάνι μεταφράζονταν από το χέρι ενός εξειδικευμένου τεχνικού σε διατρήσεις πάνω σε έναν κύλινδρο-μήτρα. Η Πιανόλα του Ωδείου Αθηνών είναι μάρκας Pleyel. Χρονολογείται στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και περιήλθε στην κατοχή του Ωδείου ύστερα από δωρεά της οικογένειας Περικλή Θεοχάρη.